petite - pracownia papieru » ślub

Co zrobić z resztkami…?

Tusia — Tue, 06 Sep 2011 21:36:21 +0000

Nie- wcale nie będzie o recyclingu. Miałam w pudełku kalkę różową w drobny prążek z baaardzo starych zapasów. Firma, która ją sprzedawała już dawno żegluje po innych niż papierowe oceanach, więc wiadomo- ostatnie egzemplarze. No ale przecież nie będę ich trzymała w zamknięciu na wieki wieków- to nieludzkie ( niekalkowe?). I tak się zdarzyło, że zrobiłam maleńkie zaproszenie – tylko 13×13 cm – prościuteńkie a wdzięczne, takie o:

I na to właśnie zaproszenie zwróciła uwagę następna para. No, a że panna Młoda chciała koniecznie jakiś różowy, leciutki, najlepiej kalkowy dodatek, to od razu pomyślałam o moim magicznym pudełeczku i jego unikalnej zawartości. Po lekkich modyfikacjach powstało to:

A wiecie, że tak sobie uświadomiłam, iż jeszcze Wam nie pokazywałam tyłu zaproszenia nigdy…no to pokazuję:)

Kryształowo 2

Tusia — Mon, 05 Sep 2011 22:13:25 +0000

W sumie to nawet nie “Kryształowo 2″ tylko “Kryształowo naście”- musiałabym policzyć ile tych kryształków jest przyklejonych na tej wariacji. Bo to wariacja jest:) Zarówno w znaczeniu powielenia wzoru z modyfikacją kolorystyczną i dodaniem tych błyszczących zawijasków, jak i w znaczeniu wariacji moich dziewczyn, które na wieść ile mają naklejać tej drobnicy patrzyły na mnie wzrokiem topiącym rudę żelaza:) Ale co tam zniszczone oczy wobec faktu absolutnej satysfakcji Panny Młodej!

Do ślubu rowerem

Tusia — Mon, 05 Sep 2011 21:58:24 +0000

Jeżdżą na rowerach, chodzą po górach, kajaki, narty i jeszcze pewnie sto innych dyscyplin, których nie zapamiętałam. A jednak stanęło na tym, że rower. Zaproszenie dla Marty i Bartka było całkiem inne niż te, robione do tej pory w pracowni. Inny format, inny sposób personalizacji ( na papierowej “plombie” sklejającej zaproszenie), kieszonka na mapkę i kartkę z prośbą o odpowiedź. Wszystko na miarę, wszystko od podstaw, zmieniane wielokrotnie, aż do szczęśliwego finału. I papier- taka zieleń optymistyczna, limonkowa, błyszcząca, ale nie nachalnie. I jak sobie z pewnej perspektywy patrzę na ich sylwetki widoczne na zaproszeniu, to mimo upływu czasu nie zmienia się moje przekonanie, że to zaproszenie jest właśnie takie jak miało być- cała Marta i cały Bartek. Team!

Barokowo

Tusia — Mon, 05 Sep 2011 21:01:42 +0000

Tak właśnie w pracowni nazywamy ta kartkę- barokowa. Przez to, że wszystkiego ma dużo: złota, ornamentów, otwierana jest na 3 części, ma kilka warstw papier. No jak trzyma się ją w ręce, to czuć, że nie jest to mgiełka leciutka, tylko bardzo solidny konkret. Nasza dzisiejsza bohaterka miała już różne odsłony kolorystyczne i różne przeznaczenia: bywała czekoladowym zaproszeniem ślubnym, bordowym podziękowaniem, ciemnozielonymi życzeniami urodzinowymi czy perłowo-złotym zaproszeniem na komunię. Ciekawe ile jeszcze metamorfoz będzie jej pisane?

Fioletowa chryzantema

Tusia — Mon, 05 Sep 2011 20:42:38 +0000

Tak naprawdę fiolet był w tym komplecie tylko małym dodatkiem, ale wespół ze śmietankową bielą i z perłą stworzył bardzo udane połączenie. Na zdjęciach do kompletu brakuje tylko tablicy z usadzeniem szanownych Gości. Ale robiona była tak szybko i tak szybko “wyfrunęła” z pracowni, że fotograf nie zdążył jej dogonić:) Ale na szczęście udało się zatrzymać w kadrze zaproszenie, menu, winietki i pudełeczko z podziękowaniem.

Drzewo wiadomości tylko dobrego

Tusia — Sun, 23 May 2010 23:13:09 +0000

Nowy pomysł ma w przedziwny, niewytłumaczalny dla mnie sposób, niezwykłą siłę rażenia. Prawie zawsze , gdy tylko uda mi się wykonać jakiś udany prototyp z nowym wzorem, pojawia się ktoś, kto właśnie ta kartkę chce w takiej lub tylko nieznacznie zmienionej formie. Naprawdę nie wiem na czym to polega, ale działa. Tym razem padło na drzewko – aż dwie pary dały się nim “zaczarować”. W pierwszym przypadku zdecydowaliśmy się na perłowy embossing na perłowym papierze, a dodatkowo pojawił się piękny kolor jasnej wiosennej zieleni.

Droga para – to platynowe drzewko, a papiery – ecru ze złotym połyskiem, białe złoto i czekoladowy brąz.

Śluby wkrótce. A potem….mówi Pismo: “Po owocach ich poznacie…”:)

Monochromatycznie – perła

Tusia — Tue, 16 Mar 2010 00:07:27 +0000

Ostatnio ciągnie mnie albo w rejony bajecznie barwne, albo jednokolorowe. Dzisiaj kolor perłowy w roli głównej. Połączenie tego właśnie papieru z tym konkretnym kolorem embossingu daje w rezultacie coś niezmiernie subtelnego. Do tego albo jeden kryształek większy, albo trzy drobinki.

Jedno z nich powstało jako prototyp zaproszenia ślubnego, drugie- z okazji komunii. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby zamieniły się miejscami, albo znalazły sobie całkiem inną okoliczność do zaistnienia. Ważne, żeby patrzeć na nie uważnie i z bliska…

Jak kwiat jabłoni…

Tusia — Mon, 15 Mar 2010 19:44:21 +0000

Jeśli połączyć obraz kwitnącej, delikatnej gałązki drzewa owocowego z faktem narodzin dziecka, to połączenie takie niesie za sobą niezwykle sugestywny ładunek symboliczny. Dlatego ta kartka w dwóch kolorach, nanoszonych na każdy kwiatek maleńkim pędzelkiem. Przy symbolach nie trzeba mówić za dużo – mówią same za siebie. Więc już nic nie mówię.

Jednak muszę coś jeszcze powiedzieć – ten wzór powinnam kiedyś wykorzystać na zaproszeniu ślubnym! A teraz już buzia na kłódkę:)

Ustawione w rządku

Tusia — Sun, 10 Jan 2010 22:03:51 +0000

To miało być baaaardzo szybkie zlecenie. Więc było. I bardzo oszczędny wzór. Proszę bardzo. Mam do niego sentyment, bo wtedy pierwszy raz ściągnęłam z Austrii te maleńkie kryształki Swarovskiego o średnicy 1,2 mm. Są takie tyci tyci, że aby z nimi pracować musiałam dokupić…specjalną pensetę jubilerską:)

07.07.07

Tusia — Tue, 27 Oct 2009 17:50:21 +0000

Taką mieli datę ślubu. Ależ wtedy był szał- wszyscy chcieli wtedy ślub brać:) Wszędzie terminy pozajmowane. Im się udało. A z zaproszeniem było tak: przyszła do mnie dziewczyna eteryczna jak mgła, ale po oczach było widać, że twarda z niej sztuka. W zasadzie nie miała pomysłu na swoje zaproszenie. Długo rozmawiałyśmy, aż padł temat sukienki ślubnej. Okazało się, że będzie nietypowa, szyta na miarę i wcale nie biała. Będzie lekka, półprzejrzysta w różowe kwiaty. Materiał był piękny! Od razu zaświtał mi pomysł, żeby go wykorzystać. Na szczęście ścinek było sporo – zostały więc zamienione za pomocą złotych paluszków znajomej krawcowej w delikatne wstążki. A papiery też podporządkowały się materiałowi – dwa rodzaje różowej kalki, grubsza jako etui, cieńsza i jaśniejsza jako wewnętrzna woalka.

Niektórzy nie przepadają za nadmiarem różu. Ja też. Ale ten projekt sprawił mi mnóstwo radości:)